Si nuk po çmëndem unë se di
zgjohem dhe fle, mëndja tek ti
si mund të jetë kjo dashuri

kur vehten se dua më shumë se ty.


Kokën ulur shkel Tiranën,
se s'ka kush t'ma zbresi hanën,
sot rëndojnë veç kujtimet,
me kë t'i ndaj thërrimet.
Hapat rëndojnë peshën e vajit
po s'kam njeri ta ndaj unë fajin,
se në stacionin e parë
ne mbetem veç udhëtarë.


Si nuk po çmëndem unë se di
zgjohem dhe fle, mëndja tek ti
si mund të jetë kjo dashuri
kur vehten se dua më shumë se ty.
Si nuk po çmëndem unë se di
zgjohem dhe fle, mëndja tek ti
si mund të jetë kjo dashuri

kur vehten se dua më shumë se ty.

Hapat rëndojnë peshën e vajit
po s'kam njeri ta ndaj unë fajin,
se në stacionin e parë
ne mbetem veç udhëtarë.


Si nuk po çmëndem unë se di
zgjohem dhe fle, mëndja tek ti
si mund të jetë kjo dashuri
kur vehten se dua më shumë se ty.
Si nuk po çmëndem unë se di
zgjohem dhe fle, mëndja tek ti
si mund të jetë kjo dashuri
kur vehten se dua më shumë se ty.